Μέρος 3: Οι Μάσκες Έπεσαν
Τις πρώτες εβδομάδες του γάμου μας προσπαθούσα να πιστέψω ότι οι μικρές εντάσεις με τα παιδιά του Γκάρετ ήταν απλώς θέμα χρόνου.
Έλεγα στον εαυτό μου πως είχαν χάσει τη μητέρα τους, πως ήταν φυσικό να δυσκολεύονται να δεχτούν μια άλλη γυναίκα στο σπίτι.
Έκανα ό,τι μπορούσα για να τους δείξω σεβασμό.
Δεν άγγιξα ποτέ τα προσωπικά αντικείμενα της Πατρίσια.
Άφησα τις φωτογραφίες της στις ίδιες ακριβώς θέσεις.
Δεν προσπάθησα ποτέ να πάρω τη θέση της.
Ήθελα μόνο να αγαπήσω τον άντρα μου και να ζήσουμε ειρηνικά.
Δυστυχώς, εκείνοι είχαν ήδη αποφασίσει ότι ήμουν ο εχθρός.
Κάθε Κυριακή η Μάργκαρετ εμφανιζόταν στο σπίτι με κάποιο πρόσχημα.
Άλλοτε έφερνε φαγητό.
Άλλοτε γλυκά.
Άλλοτε απλώς περνούσε «για να δει τον πατέρα της».
Στην πραγματικότητα όμως ερχόταν για να με μειώσει.
«Η μαμά έστρωνε πάντα διαφορετικά το τραπέζι.»
«Η Πατρίσια δεν θα διάλεγε ποτέ τέτοιες κουρτίνες.»
«Αυτό το φόρεμα είναι λίγο υπερβολικό για μια γυναίκα της ηλικίας σου.»
Κάθε της φράση ήταν ένα μικρό καρφί.
Ποτέ αρκετά προσβλητικό ώστε να δημιουργήσει καβγά.
Πάντα όμως αρκετό για να με πληγώσει.
Ο Ντάνιελ παρέμενε σιωπηλός.
Δεν συμμετείχε.
Αλλά ούτε και με υπερασπιζόταν.
Ένα βράδυ, την ώρα του δείπνου, η Μάργκαρετ άφησε κάτω το ποτήρι της και με κοίταξε ευθεία στα μάτια.
«Να σε ρωτήσω κάτι;»
Χαμογέλασα ευγενικά.
«Φυσικά.»
«Τι ακριβώς περιμένεις να κληρονομήσεις από τον πατέρα μου;»
Το δωμάτιο πάγωσε.
Άφησα αργά το πιρούνι μου στο πιάτο.
«Δεν παντρεύτηκα τον Γκάρετ για τα χρήματά του.»
Εκείνη γέλασε ειρωνικά.
«Αυτό λένε όλοι.»
Πριν προλάβω να απαντήσω, ο Γκάρετ χτύπησε δυνατά το πιρούνι του πάνω στο τραπέζι.
«Αρκετά!»
Η φωνή του αντήχησε σε ολόκληρη την τραπεζαρία.
Δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ έτσι.
Το πρόσωπό του είχε κοκκινίσει.
Το βλέμμα του ήταν γεμάτο απογοήτευση.
«Η Ελεονώρα είναι γυναίκα μου.»
Η Μάργκαρετ προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί.
«Μπαμπά, εγώ απλώς...»
«Όχι!»
Σηκώθηκε όρθιος.
«Δεν θα της ξαναμιλήσεις ποτέ έτσι μέσα στο σπίτι μου.»
Η κόρη του σώπασε.
Όχι γιατί κατάλαβε το λάθος της.
Αλλά γιατί κατάλαβε πως εκείνη τη στιγμή είχε χάσει τη μάχη.
Οι εβδομάδες περνούσαν.
Κι όμως, η ένταση δεν εξαφανιζόταν.
Μερικές φορές άκουγα τον Γκάρετ να μιλάει χαμηλόφωνα στο γραφείο του.
Η πόρτα ήταν πάντα μισόκλειστη.
Στο γραφείο υπήρχαν δεκάδες έγγραφα και ένας δερμάτινος φάκελος που έκρυβε βιαστικά κάθε φορά που πλησίαζα.
«Με ποιον μιλάς τόσο συχνά;» τον ρώτησα ένα απόγευμα.
Χαμογέλασε ήρεμα.
«Με τον κύριο Γουίτφιλντ.»
«Δικηγόρος;»
Έγνεψε καταφατικά.
«Τακτοποιώ κάποιες παλιές υποθέσεις.»
«Χρειάζεται να ανησυχώ;»
Πλησίασε, πήρε το πρόσωπό μου στα χέρια του και με φίλησε απαλά.
«Ποτέ.»
Έπειτα πρόσθεσε μια φράση που τότε δεν κατάλαβα.
«Θέλω μόνο να είσαι ασφαλής... ό,τι κι αν συμβεί στο μέλλον.»
Δεν τον ρώτησα τίποτε άλλο.
Πίστεψα πως υπερέβαλλα.
Πίστεψα πως οι φόβοι μου ήταν αδικαιολόγητοι.
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Γκάρετ ετοίμαζε ήδη το τελευταίο δώρο που θα μου άφηνε.
Ούτε ότι πολύ σύντομα...
η ζωή μου θα άλλαζε για δεύτερη φορά.
Συνεχίζεται στο Μέρος 4...
0 comments:
Post a Comment